HOME  FESTIVAL  BOEK  BLOGS  SPONSORS   FORUM  CONTACThome.htmlfestival.htmlboek.htmlsponsors.htmlforum.htmlcontact.htmlshapeimage_4_link_0shapeimage_4_link_1shapeimage_4_link_2shapeimage_4_link_3shapeimage_4_link_4shapeimage_4_link_5shapeimage_4_link_6
Post-it poëzie


En wat hebben we het gezellig gehad. 3 gestoorde meiden die het hele gebouw beplakken. Of er iemand naar gekeken heeft? Dat weten we niet. We waren overal en nergens en ook bij onze informatietafel; een gezellig rommeltje op de tafel. Chantal heeft ons uitgelegd hoe je van die slierten moest gebruiken, je weet wel die voor carnaval. Het was een groot mooi gebouw, overal waar je keek: post-its. 















Bij de boekuitreiking was Giel Beelen er, toen was Jaimy zo dapper om hem een kaartje van Post-it's Poëzie te geven. Wat hebben we voor de rest gedaan? Geschreven, gelachen, geplakt, gefotografeerd en genoten.

Zie hier de slide show en lees meer over post-it.


Manon, Chantal en Jaimy


*

Het dak eraf

De nieuwe torens zijn gebouwd, op 11/9/11 @ 020. En in de middag ging het dak er ook meteen weer af. Wat een feest was dat, het Hoezo Lastige puber festival annex bruiloft annex mega-tweet-up.

Ron en ik wisten wel dat we talent in huis hadden gehaald maar MIJN GOD! Overal verbaasde blikken om me heen: ‘het zijn nog pubers. En al zo professioneel?!’
Yana Liza & band

Van te voren had ik nog tegen Ron gezegd: ik wil iemand backstage die de gitaren controleert. Ik herinnerde me de tenenkrommend slecht gestemde muziekinstrumenten bij vroegere muziekuitvoeringen. ‘Niet nodig,’ zei Ron. Het idee blijkt achteraf inderdaad een belachelijke belediging van de instrumentalisten. Jezus wat een kwaliteit. 
We hadden meer dingen mis gecalculeerd. Er was te weinig publiek voor de laatste bands. Daar hebben we van geleerd voor de volgende keer. ‘De volgende keer,’ lees je dat goed? Ja dat lees je goed. 
We houden jullie op de hoogte van onze fantasieën. Fantasieën zijn voor een lezer niet altijd interessant, maar die van ons komen wel eens uit.

Er was meer wel geslaagd dan niet. Giel Beelen was in da house, dat was echt leuk. Bedankt Giel, je hebt een boel mensen blij gemaakt.

Zaal SK4 liep als een tiet. Er was film en poëzie, en Jim leidde er een hilarisch improvisatietheater over conflicten tussen pubers en hun ouders. 
Het jongerenforum zette de zaal aan het denken, en Iris en Violet draaiden de rollen om door volwassenen aan de tand te voelen over hun eigen puberteit lang geleden.


Een aangrijpend onderdeel vond ik de presentatie van de vertegenwoordigers van de platforms van zwerfjongeren. Ze betoonden zich openhartig, en bereidwillig om door de dikke laag van onbegrip en wantrouwen heen te reiken, die de huisje-boompje-beestje wereld van de hunne scheidt. Mijn voornemen om geld in te zamelen ten bate van hun initiatief kwam niet helemaal uit de verf, maar daar verzin ik nog een list op. Komt goed, mijn fantasieën willen wel eens uitkomen, remember. 
Als klap op de vuurpijl nam schrijfster Charlie Bee de zaal mee in een Challenge Day ervaring, ‘over de streep.’ Dat deed ze sterk en zuiver. Vroeg op precies het juiste moment 1 minuut stilte voor de slachtoffers van 11/9/01. Andere mensen studeren er jaren voor om zoiets te leiden, maar Charlie is nog maar 18 jaar. Petje af, zeg!

Mijn respect voor de jongeren is gister weer gegroeid. Ik dacht niet dat die nog groter kon, maar jawel. Het wordt wel tijd dat sommige volwassenen stoppen met dat gezeur over ‘lastige pubers.’ Mensen van de nee-soort, bah.
Wat mijzelf ronduit gelukkig maakte, was de dankbaarheid en de vriendschap die we van alle artiesten terugkregen. Ook van diegenen die voor een bijna lege zaal hadden gespeeld, terwijl we hun reiskosten niet eens helemaal hadden kunnen vergoeden. Mensen van de ja-soort, hoera!
Dit was een festival. Maar het was ook ons bruiloftsfeest. Niet in woorden te vatten, zo mooi. 
Bedankt bedankt bedankt. We love you!

*

Nieuwe torens bouwen

Vandaag gaat de kurk eraf. We zijn er bijna klaar voor.  Gisteren stonden we in de Trouw, eergisternacht heeft onze hoofdact Staton het in de Freaknight op 3FM met Gerard gehad over ons festival, waarop dus niet alleen Staton maar ook Giel zal verschijnen. 
De artiesten pakken hun spullen in om naar 020 te kunnen reizen, o.a. vanuit Wierden, Belgie, Groningen, Deventer, Hilversum en ja natuurlijk ook uit Amsterdam zelf. 
Op zaterdag de puntjes op de i: Er werd door een groepje pubers nog stevig geflyerd worden in de binnenstad en de foto’s van Crisilde en Joren gaan aan de muur. MIJN GOD, wat zijn die mooi geworden! 70 bij 100 cm, je weet niet wat je ziet. De expo komt in SK4. We waren gister al bezig ze op te hangen met dubbelzijdig tape maar aiaiai, dat kwam naar beneden. Dus zette organisator Ron zijn 7 jarige prinsesje achter op de fiets om in de HEMA goeie haakjes te 
gaan scoren. 

Overal in het land is nog fiks geoefend, soms hoorden we de geluiden via twitter of facebook. Elisa heeft zich een bult gebakken aan cupcakes. Stichting Zwerfjongeren heeft mensen opgetrommeld uit de grote steden om te komen chillen en/of helpen met de inzameling.
De veters voor Ron’s bruiloftsschoenen zijn gewassen en droog gestreken, want er moet ook nog een beetje knap getrouwd worden natuurlijk. Ow, wat een dag wordt het! Mis het niet! Gooi je bezigheden naast je neer en kom gratis genieten van dit unieke, driedubbele feest: bruiloft, festival en mega-tweetup.

Met zijn allen gaan we nieuwe torens bouwen.

*

In de hal 

met GOp het festival hebben we in de hal verschillende stands. Scriptum verkoopt er boeken, o.a. ‘Hoezo Lastige Puber’ en ‘En prozac is mijn paracetamol.’ Beide schrijfsters zijn aanwezig om te signeren. 
Post-its poëzie legt er uit waarom ze heel Studio/K onder de gele gedichtjes plakken. Stichting Zwerfjongeren NL staat er met een stand om uit te leggen waar ze voor staan en je van je muntjes te verlossen.
En worldmapping staat er ook. Hieronder stellen ze zich voor:
‘Worldmapping is een nieuwe organisatie die jou de kans geeft om op expeditie te gaan naar Afrika. We bieden jongeren tussen de 14 en 18 jaar een uitdagende reis aan naar een ontwikkelingsland. Ondergedompeld in een andere cultuur maak je kennis met de betoverende én verschillende gezichten van het Afrikaanse continent. Je gaat een onvergetelijk avontuur aan, met fysieke activiteiten, spannende belevenissen en ontmoetingen met lokale leeftijdsgenoten. Verleg je grenzen en ga voor een levenservaring die je niet zult opdoen in de schoolbanken!  

Wat ga je doen?
Tijdens een expeditie maak je een bijzondere reis door een ontwikkelingsland die je grotendeels zelf met je reisgenoten vorm geeft. Denk aan een meerdaagse trekking in de natuur. Een potje voetballen met de lokale jongeren. Slapen in een Afrikaans huisje zonder elektriciteit of stromend water. Naar luipaarden speuren tijdens een safari in een National Park.

Zelf aan de slag
We bezoeken een aantal lokale ontwikkelingsprojecten die zich inzetten voor diegenen die het hard nodig hebben, zoals weeskinderen, straatkinderen of gehandicapte. Je hoort over hun moeilijkheden, maar we zien ook met eigen ogen hun veerkracht en passie. En daar blijft het niet bij, want we zetten ons een paar dagen lang met z'n allen in om een bijdrage te leveren aan het inspirerende werk van de organisaties. Zo heb je intensief contact met leeftijdsgenoten ter plaatse en organiseren jullie samen leuke activiteiten. Niet kijken maar doen: Zo maken we een verschil!
Je eigen grenzen verleggen en je wereldbeeld verbeteren, dat is waar het om draait. Tijdens de meest leuke en leerzame reis ooit. Wat wil je nog meer?

Tijdens dit festival komt Marisha vertellen over haar reis naar Zuid-Afrika waar zij afgelopen zomer naar toe is geweest. Kom en luister naar haar op het HLP podium.’

Tamara Bosboom

Meer informatie
www.worldmapping.nl 

*
Ook voor volwassenen

En nou denken de volwassenen die ons programma zien natuurlijk: ah,jong talent. Wat aardig. Even de mind openen en meegenieten. Of: me voorstellen wat dat kan worden als deze artiesten wat ouder zijn geworden. Ja leuk, hm hm, wel een beetje tijdgeest, deze muziek. En fluks naar de foyer om van de uitstekende kaart van Studio/K te genieten en te kleppen met @huppelepup, want die heeft hier  gelukkig ook een puber rondlopen.
Maar neen, maar neen ouders! Ons programma is ook voor u! Zaal SK4 biedt een aantal verrassingen waar je rooie koontjes van krijgt! 
Hoe maak ik het spannend zonder iets te hoeven verklappen? Het gaat over communicatie met jongeren in het algemeen, en met jouw weerbarstige puistenpuber in het bijzonder. Kan die beter? Ja! En dat laten we je ervaren middels hilarische en ontroerende programma’s.
Een voorbeeld hiervan is het jongerenforum: volwassenen stellen levens- en opvoedvragen aan jongeren. Zie FORUM op deze site.
Verder klinkt er in SK4 poëzie en zal er film worden gedraaid. Niet zomaar een beetje film, geschoten door zomaar een beetje puber. Nee, film van o.a. Joren Molter, die eind september - jawel- met zijn 17 jaar op het Nederlands Filmfestival staat. Jawel, wij zijn nu al trots, en jullie straks ook!!

*
Brekend

Dit festival is uniek. Niet alleen om het feit dat dit jongerenfestijn ook voor volwassenen is. Vooral hen zal dit festival een dikke grijns en zakken vol gevallen kwartjes opleveren - daarover gaat de volgende blog. 
Ook niet omdat het een grootse tweet-up dreigt te gaan worden, misschien wel de grootste in Nederland tot nu toe. 
Maar omdat.... 

Jaaaaa, jullie mogen het nu allemaal weten: Ron en Laura die dit festival organiseren, gaan op die dag trouwen. In Studio K. En op het het feest speelt dus niet slechts één band, nee er lopen zo’n 60 artiesten rond! Vuurshow, muziek, poezie, lol, genieten, geweldige catering. Man man wat wordt dat een feest!!!
En jullie zijn dus allemaal uitgenodigd!!!  
Kom kom kom dansen en springen en genieten, ter ere van de jeugd en van de liefde! 

@lauratie & @ronmeijer


Nieuwe bands


Het is een kwestie van aftellen. Nog 10 dagen en dan is het zover: dan knettert er vanuit Studio/K  een festival de wereld in. 
Donaties stromen binnen, hulptroepen melden zich aan, en bands. De één na de ander krijgt er lucht van. Het programma is overvol, en wat een kwaliteit! 
Wij organisatoren zitten de you tube filmpjes te bekijken en zeggen oooo en aaaaa: ‘Deze kwaliteit hadden wij niet in onze tijd zeg!’  Het is echt verbazend, de virtuositeit van de zangers en muzikanten, hun samenwerking, de originaliteit van zelfgeschreven muziek en het gemak waarmee de artiesten het podium innemen.

Nieuwe aanwinsten voor ons festival zijn : Jesse K & the Muffin Men, Yana Liza, Staton, Phunxz. Staton zit 9/9 in de Freaknight bij 3FM. Maar er zijn meer artiesten, kijk voor de hele rits maar even hier. 

Het festival is geweldig voor jongeren, maar ook voor volwassenen. Over de communicatie met jongeren hebben we een paar grappige activiteiten. Ook het publiek kan zijn mening laten horen.

Iedereen doet vrijwillig mee, want er is helaas geen geld genoeg om gage te betalen. Toch houden we de entree gratis. Er is nog maar €500 nodig voor dingen als een extra consumptie voor iedereen, een rol tape, het printen van de waanzinnige foto’s voor de expo. Doe jij ook een duit in het zakje? 
Triodos Bank, Zeist nr 39.02.38.953 t.n.v. Stichting Spiegelkind

En kom alsjeblieft want man wat wordt het mooi!!


*


Blik op oneindig

Zo'n festival regelen is best een hele onder-neming. Alle ongeveer 60 artiesten moeten worden benaderd, er moeten technische specificaties
worden ingediend voor het draaiboek van Studio K, voor de foto expo moet er een foto studio benaderd worden etc etc.

Veel hangt natuurlijk ook af van de gelden die er tot onze beschikking staan. Het is leuk als we de artiesten, die van heinde en verre komen, minimaal de reiskosten kunnen vergoeden en wat te drinken kunnen geven op die dag.

Voor de graffiti kunstenaars moeten er wel spuitbussen en een muur klaarstaan, voor de bandjes moet er wat techniek worden ingehuurd. Om een beetje bekendheid voor het festival te regelen moeten er flyers gedrukt worden en dan hebben we het nog maar niet over onze eigen reiskosten en al helemaal niet over de tijd die wij er nu al ingestoken hebben. En vergis je niet, dat is inmiddels al vele maanden werk....

Gelukkig hebben we al wat sponsors en donateurs gevonden maar nog lang niet genoeg om alles te laten verlopen zoals we dat graag zouden willen. Hier is ons overzichtje:

Uitgaven		                    Inkomsten

Huur zaal	               2100		Sponsors	2500
Flyers	            	 140		Donateurs	 425
Graffiti	                150		Subsidie	1000
Techniek	                500
Reiskosten artiesten    	1000
2 Consumpties artiesten   500
Foto's expo	          1000
Onvoorzien	                500

Totaal		          5890	        		3925

Er is dus nog wel een tekort helaas, maar we hebben nog 12 dagen om het gat te dichten. En dan is er dus een moeilijke keuze te maken, gaan we het zelf dragen of moeten we maar gaan schrappen? Dat laatste willen we natuurlijk niet.

Nou ja, we blijven erin geloven. Het boek is er gekomen, het festival komt er, dus ook met de financiën zal het wel goed komen. Zeker als jullie ook een duit in het zakje doen!

www.hoezolastigepuber.nl/sponsors

Triodos Bank nr 39.02.38.953 t.n.v. Stichting Spiegelkind


Ron
*
Het goede doel

Moet er nou persé een inzameling bij voor een goed doel? Is een feest niet genoeg? Vast wel. Maar wij willen niet dat het hierbij stopt: boek geboren laten worden, je bouwt een feest, je ruimt de glazen op en dat is dat. In ons visioen stroomt het door in hoofden en harten, en heel tastbaar ook in de beurzen.
Deze maatschappij kan een shift gebruiken in hoe het tegen zijn pubers aan kijkt. Hoezo lastige puber? Waarom krijgen zij automatisch van alles de schuld? 
‘Omdat zij het zijn die de bushokjes in mekaar rammen.’ Ja dat is waar. Maar waarom doen ze dat? Dat is de vraag. Misschien zijn hun ouders lastig (die bestaan hoor, ouders die lastig doen). Misschien hadden ze een lastige start in het leven. Misschien zijn de kansen op de arbeidsmarkt niet gunstig, waardoor er weinig optimisme bestaat maar wel veel frustratie omdat het leven geen zin lijkt te hebben. Van die dingen. 

Als we met een andere blik naar onze jongeren zouden kijken en meer naar hun ideeën, ervaringen en wijsheid zouden luisteren, zou onze maatschappij er anders uit zien. Om te beginnen versterkt een volwaardige dialoog het zelfrespect aan beide kanten, en dat is de start voor gezamenlijke opbouw. 
Daardoor kan levenslust weer gaan stromen. Ook zal het besef ontstaan dat het heel goed mogelijk is om met elkaar de beschikbare ruimte en voorzieningen te delen, waarbij de vrijheid en het welzijn van alle partijen zijn beschermd. Het respect voor andere mensen en hun spullen en voorkeuren zal groeien, van jong naar oud, maar evengoed van oud naar jong.
De maatschappij snakt naar deze positieve veranderingen. En daarom geven we de presentatie van het boek een trap na, dan kan de
‘Hoezo lastige puber?!’-bal blijven rollen en nog meer doelpunten scoren.
Pak het idee op, spread the word!



De inzameling voor het platform van de zwerfjongeren, de jongeren ‘voor wie dit boek helaas te laat komt’ is een middel hiertoe. In het kader van dit festival gunnen mensen hen hun euro’s. Geld is energie, aandacht. De zwerfjongeren kunnen daardoor nog beter hun stem laten horen. Zij kunnen ons als geen ander vertellen hoe het leven er uitziet als er teveel dingen tijdens het opgroeien misgaan. En wij gaan lekker luisteren en van ze leren.

*
 Dagen aftellen

Mensen wat is het spannend! Over 16 dagen is het zover, dan brandt het festival los. Er staan zulke leuke dingen op het programma. Het liefst zouden we alles verklappen maaarrrrr dat doen we natuurlijk niet. 
Mensen reageren op onze oproep om kleine en grotere beetjes te doneren. Geweldig hun steun en betrokkenheid! Want we willen de artiesten natuurlijk wel van drankjes kunnen voorzien. Bijvoorbeeld. 

Komende dinsdag is de flyer klaar. Wil je helpen flyeren? GRAAG!!!!




*

Talent Factory 


Tijdens onze zoektocht naar artiesten, sponsors, helpende handen en media voor het festival komen we gave lui tegen. Zoals Roel Overduin van Talentfactory de Valk in Noord.
Naar Centraal, daar op ’t pontje naar Noord, dan zwabberdezwik met 2 personen op de ouwe opoe naar de Valk. Alwaar onze onderkaken naar beneden klappen, want wat een muren heeft die keet! Wat een graffiti, je weet niet wat je ziet! 
Ben vergeten aan Roel te vragen of het gebouw daardoor op de monumentenlijst staat. Maar ’t zal wel niet, want hij vertelde dat hij de zaak weer wil laten overspuiten. Gewoon for the fun ofzo. 

Voor die muren liet hij spuitgrootheden uit alle windstreken komen. Eén van de dingen die me het meest aanspraken in zijn verhaal was hoe dat giga kunstwerk was ontstaan: tezamen. Zo van, de één deed het linker oog van Jimmy Hendrix, een ander spoot het rechter. 
Dat is trouwens iets wat me vaker opvalt bij ‘de jeugd van tegenwoordig’; het samengehalte lijkt vaak wat hoger dan bij ons, ouwe individualisten. 
Dat is goed, misschien hoeft de wereld toch niet naar de bliksem te gaan, worden we op tijd beschaafde mensen.

Roel had tips voor ons van veelbelovende muzikanten voor het festival. We kunnen hun namen helaas nog niet spammen, want ze liggen op hun rug aan de Costa Brava, onwetend van het feit dat we een oogje op ze hebben.

Wat grappig was, er hing een papiertje op de deur over waar de Talentfactory voor staat. Een zin met ‘lastig’ erin en dat … ik weet het al niet meer, maar het vatte de inhoud van mijn boek goed samen.
‘Begrijp goed dat wij geen jongerencentrum zijn,’ zegt Roel. ‘We zijn een jongeren productiehuis. De jongeren zetten zelf de projecten op, van A tot Z. Ze worden wel gecoacht, maar niet betutteld. Ik laat ze keihard op hun bek gaan. Dat moet want daar leren ze van’. Kijk, dat bedoel ik.
Nou zit ik hier reclame te maken voor de Valk. ’t Kan verkeren. En ‘t zou zomaar kunnen dat we in de toekomst samen nog iets leuks gaan doen. 

Over graffiti gesproken, er staat een opwindend project op stapel voor ons festival op 11/9, op het plein voor Studio K. Graffitispuiters zijn involved, evenals de kreet ‘Hoezo Lastige Puber?!’ en onthulling van het kunstwerk op een prominente plek in de stad door een VIP.  Het doel is het positief beïnvloeden van de beeldvorming van pubers, zoals het hele festival dat is.
We houden jullie op de hoogte! 

Talentfactory De Valk, Ijplein 3, Amsterdam

http://www.uceestation.nl/amsterdam/noord/talent-factory-de-valk

*
Inkakken

Als ik ff inkak, weet ik wat me te doen staat. Dan ga ik in contact met één van de vele jongeren die hebben gezegd het leuk te vinden om aan het festival mee te doen. Leuk? Wat zeg ik! Ze komen haast door de internetverbinding gekropen, zo knetterend enthousiast zijn ze! 100 % Schone leverenergie (voor de taoïsten onder ons), wat een opbouwende kracht, wat een eerlijke drive tot zelfexpressie. Wij ouwetjes kunnen daar een puntje aan zuigen!
Ze laden me altijd op en waarschijnlijk hebben ze dat niet eens in de gaten.  Soms lig ik er wakker van maar dan ben ik de volgende dag niet moe. Bij mij brengen deze contacten een stroom op gang van levenslust en nieuwe gave ideeën en oplossingen en liefde. 
Beetje klef woord misschien in dit verband, sorry jongens het is niet anders. Ik voel me gezegend dat ik jullie ken, ik meen het serieus. 

*

Interview met Betsy (eind 50) over haar puberteit
Iris Smit en Violet Zagt interviewden volwassenen over hun puberteit, in het kader van de stage die ze afgelopen maanden liepen voor school, gymnasium 3:

Betsy, eind 50, is opgegroeid in een klein dorpje in Friesland. Omdat ze enig kind was, had ze een vrij strenge opvoeding. Ze kon alles aan haar ouders vertellen, maar als het om vriendjes ging, gebeurde dat zelden.


“Kunt u uw eerste vriendje nog goed herinneren?”
Ja dat weet ze nog wel! Dat was best heel griezelig. Ze was toen veertien. Meestal vertelde ze het haar ouders niet, over vriendjes. Je nam ze ook nooit mee naar huis, want dan zou vader ze controleren.
 Ze zagen elkaar dus nooit thuis, maar wanneer dan wel? 
“In het dorp zelf, dat was acht uur ’s avonds, dan liepen er jongens en meisjes en dan was het helemaal vol. Ze liepen zeg maar door die hele straat, en dan liepen ze heen en weer. Zo maakte je contact. Stond je met die te praten, en met die. En dat was op de leeftijd van veertien jaar.”

Als er markt was op een vrije vrijdagmiddag, gingen ze daar met de jongens ook wel eens heen. Als je vijftien werd mocht je een keertje dansen. Niet “dat gehuppel” maar echte foxtrot. Er was les op zondagmiddag, met een groep jongens en meiden. Als ze dan een avond te dansen mocht, paste ze haar skills toe.
 De regel was: om twaalf uur thuis. Anders kreeg ze ruzie met haar moeder. Heeft ze deze regel ook wel eens overtreden? Nee, want zo was ze niet…
 
Betsy heeft ook wel eens verkeerde personen ontmoet. Ze wist een verhaal te vertellen over een meisje van haar werk. Ze waren allebei 18 jaar en ze ontmoetten een man van een jaar of veertig. De man probeerde de meisjes met zich mee te krijgen. Betsy wist niet precies wat ze met zo’n oude man moest, maar haar collega ging mee, zij vond het leuk. “Ze was best een lief meisje, maar hij heeft haar gewoon gebruikt.” 

Wat we door dit interview hebben ontdekt, is dat onze (groot)ouders misschien wel helemaal niet zo braaf waren als we altijd dachten! Betsy hield bijvoorbeeld net zo veel van uitgaan als de jongeren van nu. Zouden de tijden dan toch niet zo veranderd zijn? :)

Iris en Violet

*

Studio K

En toen kwamen we op onze zoektocht naar een locatie voor het festival bij Studio K terecht. Meteen verkocht. 
Die stoffige fazant naast de balie en dat te smalle poortje waar iedereen omheen loopt, in contrast met de moderne gevel van glas. Helemaal goed. 

Blijken ze ook nog een hele goeie keuken te hebben. En vrolijke medewerkers.  
Dat zijn allemaal studenten, ook al zo’n tof gegeven. 

Tof, is dat woord nog ‘n beetje in, op zijn minst érgens in het land? Tegenwoordig weet ik geen synoniemen meer voor ‘leuk.’ Chill, cool, dope, gaaf, vet. Enkele hiervan zullen al bejaard zijn, en andere dien ik wegens mijn leeftijd niet meer in de mond te nemen. Anyway, Studio K ontstijgt het nivo van ‘leuk.’
Daar gaan we feesten op 11 september 2011. Nine eleven. We gaan op die dag nieuwe, toekomstbestendige torens bouwen.

*
Ja-soort en nee-soort

Je hebt mensen van de ja-soort en mensen van de nee- soort.
Het onderscheid trekt je aandacht als je hulp vraagt bij het verwezenlijken van een nieuwe droom, zoals het organiseren van dit festival. Nooit eerder gedaan, maar dat weerhoudt ons niet.

Het idee ontstond tijdens het schrijven van het boek. De jongeren die ik sprak spetterden van de ideeën en initiatieven en ik dacht: de wereld wil dit weten, wil dit zien. 

Ja het kost geld. Voor die ene dag spetteren kun je 3 super goede auto’s kopen, of een/derde huis of 10.000 pizza’s. Eén dag. Als er 500 mensen komen, kost iedere aanwezige €80! Maar we vragen niets voor de entree, want we vinden het ‘leuk’ om het gratis aan te bieden. 
De financiering  gaat lukken binnen 3 maanden en de organisatie van dit festijn waarbij meer dan 50 artiesten zullen optreden, ook.

Je moet een beetje stevig kunnen dromen, wil je je geloof in het project houden.
‘Ambitieus hoor.’
‘Normaal duurt de organisatie van zoiets een jaar.’
‘Veel te dure locatie, kan je niet op zoek naar iets anders?’

Mensen die uitsluitend handelen op grond van ervaring, op grond van wat ze bij anderen al hebben zien gebeuren, op grond van eerdere mislukkingen, noem ik mensen van de nee-soort. Hun acties leiden tot meer van hetzelfde. Als je iets nieuws wil doen, heb je mensen van de ja-soort nodig:
‘Wat een gaaf plan hebben jullie! Geen idee hoe het moet, maar we gaan ervoor en ondertussen zal de hulp naar ons toestromen!’
Het concurrentie-model past hier niet, evenmin als het ‘ik wil de touwtjes in handen houden-‘syndroom.
Delen, intuïtie volgen, win-win, de droom blijven koesteren, enthousiasme voelen waardoor de mensen (van de ja-soort) in je omgeving automatisch besmet raken, de ander gunnen voordat je zelf iets wil krijgen – dat zijn de kenmerken van de ja-soort.
Dat zijn overigens ook de ingrediënten waarop deze planeet zal overleven, die andere weg loopt dood.

Het is een heel proces om de nee-soort binnen in mij met een aai over zijn bol met pensioen te sturen en de ja-soort te verwelkomen. Soms heb ik er een stijve nek van, dat zeg ik eerlijk.  Goddank is daar Annelies (@anneliesleiwa), die de nee-soort als geen ander herkent en zich er niet meer door laat verleiden. 

Net als de meesten weet ik dit: negatieve energie heeft een negatief resultaat en positieve energie een positief resultaat. Zo simpel is het eigenlijk. Laat ik daar maar aan vasthouden. Gaat het allemaal lukken? Wij weten het al, jullie zullen het zien.

*

11 Juni, beschuit met muisjes en trésor

Vandaag vier ik met een select groepje de geboorte van het boek ‘Hoezo Lastige Puber?!’
Het echte feest komt in september met het gelijknamige festival. Voor nu heb ik alleen de mensen uitgenodigd die een interview hebben gegeven voor het boek. Dat zijn er trouwens maar liefst 63!
We gaan het vieren met beschuit met muisjes omdat champagne te duur is. (De royalties worden pas volgend jaar overgemaakt. Als je denkt rijk te zullen worden met boeken schrijven, ga dan als de bliksem een andere hobby cashen!)

Mijn zoon is natuurlijk mijn belangrijkste inspiratiebron, dus hem wil ik op die dag eren.
‘Wat levert dat boek mij eigenlijk op? Ik mag wel een deel van de royalties,’ zegt hij praktisch. Dat vind ik een beetje overdreven. Maar als symbool voor de bescheiden stijging van mijn inkomen volgend jaar, kan ik hem trakteren op trésor, een veel te duur, veel te zoet en welbeschouwd buitengewoon onsmakelijk ontbijt. ‘Smaken verschillen,’ zegt zoon. Tot op heden lag trésor boven mijn budget, maar nu zal hij ervan lusten. Minstens 5 pakken geef ik hem op het beschuit met muisjes feest.
Ik zal trésor maar eens benaderen voor sponsoring van ons festival in september.

*

3 Juni, geboorte van het boek

Vandaag werd het boek ‘Hoezo Lastige Puber?!’ met duizenden de drukker uitgereden.
‘Het ziet er prachtig uit!’ mailde Tosca van uitgeverij Scriptum me. ‘Ik stuur meteen een exemplaar naar je toe, dan heb je die morgen al, als het door de brievenbus kan.’
‘Spannend hè, dat je boek uitkomt?’ vragen mensen me. 
‘Ach nee,’ zeg ik blasé. ‘Er zijn al zoveel boeken met mijn werk uitgegeven.’ Dat is ook zo, in de tijd dat ik als illustratrice werkte. Maar natuurlijk vind ik het eigenlijk stiekem wel spannend en leuk. Geen idee waarom ik daar zo moeilijk over moet doen. 
De voorkant is goed en origineel vormgegeven, maar ik ben vooral gevallen voor de rug. Met dat oogje. Als illustratrice deed ik dat ook altijd: zorgen dat de rug van een boek opvalt in de boekenkast. Dit boek staart je aan. Eigenwijs en niet over het hoofd te zien. Net een puber. Ik verheug me erop.

*

Zwerfjongeren

Vandaag kwam mijn buurman van een paar huizen verderop even een praatje maken. Bart, vader en jeugdhulpverlener, hij wordt ook in het boek geciteerd.
‘Jeugdzorg stuurde de moeilijkste gevallen naar me toe,’ zei hij. ‘Maar ik kreeg altijd wel verbinding met ze. Weet je waarom? Omdat ik ze de keuze liet.’

Het is moeilijk te schatten hoeveel zwerfjongeren er zijn in Nederland, omdat jongeren die thuis niet meer terecht kunnen maar ook niet in een instelling wonen, moeilijk te tellen zijn. Mogelijk loopt hun aantal tegen de 18000. Ze slapen niet echt op straat maar gaan heen en weer tussen logeeradres naar crisisopvang. Hoe komt het toch dat kinderen in zo’n situatie komen? Ze hebben vaak meerdere problemen tegelijk, waarover je kunt lezen op de site van Stichting Zwerfjongeren Nederland. 
Kinderen die om wat voor reden dan ook zodanig in de moeilijkheden raken dat de overheid zich er mee gaat bemoeien, krijgen niet altijd, of zeg maar rustig zelden de gelegenheid om te bepalen wat er met hen gaat gebeuren. Volwassenen stippelen de trajecten voor hen uit en hebben het laatste woord over zo ongeveer alles: waar ze wonen, met wie ze omgaan, of ze hun mobiel bij zich mogen houden of niet. 
Het Platform Zwerfjongeren (United Voices) ontplooit in de grote steden initiatieven om zwerfjongeren een stem en een gezicht te geven. Utrecht brak het spits af en Amsterdam volgde een paar maanden terug met Straatvisie Damsco. In dit platform kunnen jongeren actief meedenken over rechten, regels en leefomgeving. 
Ik ben helemaal voor. Als wij als volwassenen blijven betuttelen en beter weten gaat de situatie voor jongeren er niet op vooruit, niet voor thuiswonende pubers en niet voor pubers die uit de vangnetten zijn gevallen. Daarom steunt Hoezo Lastige Puber deze initiatieven. 

‘Ik liet hen de keuze,’ zei Bart. ‘Er was een meisje dat na een hele rij hulpverleners te hebben gesproken bij mij terecht kwam. Ze zei: jij bent de eerste die aan mij vraagt wat ik wil.’
Wat ons betreft gaat deze mentaliteit veranderen. 

*
Bloed, zweet en tranen?

Ze zeggen wel dat het schrijven van een boek bloed, zweet en tranen vergt. Een schrijver zou te maken krijgen met writersblock, overdoses koffie en zich verwaarloosd voelende gezinsleden. Ik keek daar niet naar uit, maar ik was op de hoogte van de gevaren en bereid de last te dragen. Alleen overkwam die ellende me nooit.
Ik typte braaf wat het stemmetje in mijn hoofd me dicteerde en ja, ik liep wel slaapgebrek op, maar dat kwam doordat de stroom woorden nooit leek te stoppen.

Misschien hielp het dat ik wist dat het boek er hoe dan ook zou komen. Hoe ik dat wist? Door de opdracht op de eerste bladzij. 
‘Voor Ashgan, die nooit heeft kunnen spreken. Ik ben altijd trots op je geweest, en zal dat altijd zijn.’ Zo luidt die zin. Ik ben stapelgek op Ashgan, hij is zonder twijfel een van de grootste liefdes van mijn leven. 
Zijn jeugd was van A tot Z verrot. Maar weinigen hebben hem oprecht en open hun liefde en bewondering verklaard. Hij is vooral op afkeuring, verbod, vernedering, geweld en desinteresse gebotst. 
Ieder mens heeft liefde, erkenning en respect nodig. Die dingen geef ik hem wel, maar dat was naar mijn idee niet genoeg. Als ik die boodschap ook nog zou geven via een boek, zouden vele duizenden weten dat ook iemand als Ashgan deze dingen waard is. Misschien dat dat enigszins de negativiteit zou compenseren waarmee hij is gevoed. Ik wist dat elk boek waar ik dat als aanhef zou gebruiken, zou uitkomen. Waarom? Omdat het nodig is. Het is nodig voor hem en voor alle andere kinderen met een verrotte jeugd. Als je een zeer intense noodzaak mengt met een stevige portie liefde, krijg je een geweldige droomkracht. Dat is de brandstof voor het vervullen van een verlangen.
Twijfel je over deze logica? Ha, het boek ligt al bij de drukker.

Laura Tietjens

http://postitspoezie.weebly.com/post-its.htmlhttp://www.scriptum.nl/boeken/mens-en-maatschappij/gezondheid/en-prozac-is-mijn-paracetamol-yahttp://www.scriptum.nl/boeken/mens-en-maatschappij/gezondheid/en-prozac-is-mijn-paracetamol-yahttp://www.worldmapping.nlforum.htmlfestival.htmlsponsors.htmlhttp://www.uceestation.nl/amsterdam/noord/talent-factory-de-valkhttp://www.zwerfjongeren.nl/over_szn/persmap/factsheet-zwerfjongeren/http://www.zwerfjongeren.nl/over_szn/persmap/factsheet-zwerfjongeren/http://www.zwerfjongeren.nl/resultaten/programma-zwerfjongerenversterking/1-platform-zwerfjongeren-united-voices/http://www.straatvisie-damsco.nl/?tag=straatvisiehttp://www.zwerfjongeren.nlshapeimage_5_link_0shapeimage_5_link_1shapeimage_5_link_2shapeimage_5_link_3shapeimage_5_link_4shapeimage_5_link_5shapeimage_5_link_6shapeimage_5_link_7shapeimage_5_link_8shapeimage_5_link_9shapeimage_5_link_10shapeimage_5_link_11

Post-it poëzie
* 
Het dak eraf
* 
Nieuwe torens bouwen
* 
Worldmapping
* 
Ook voor volwassenen
*
Brekend
*
Nieuwe
 bands
*
Blik op oneindig
*
Het goede doel
*
Dagen aftellen
*
Talent Factory 
*
Inkakken 
*
Interview met Betsy (eind 50) over haar puberteit
*
Studio K
*
Ja-soort en nee-soort
*
11 Juni, beschuit met muisjes en trésor
*
3 Juni, geboorte van het boek
*
Zwerfjongeren
*
Bloed, zweet en tranen?
*